วันแรกของความลับ
จำได้ว่าตอนนั้นบ้านเราไม่เหมือนเดิม แม่เอาห้องเก็บของหลังบ้านมาทำอะไรก็ไม่รู้ เสียงเครื่องจักรเล็กๆ ดังหึ่งๆ ตลอดทั้งวัน กลิ่นหอมๆ แต่ก็แปลกๆ ลอยมาตามลม บางทีก็หวานจนเลี่ยน บางทีก็ฉุนจนแสบจมูก ผมเคยแอบมองผ่านช่องประตู เห็นแม่ยืนกวนอะไรบางอย่างในหม้อใหญ่ๆ มีผงสีขาวๆ ขวดใสๆ เต็มไปหมด แม่บอกว่านี่คือ "งาน" ของแม่ แม่ รับผลิตครีม ให้คนอื่น เขาเอาสูตรมาให้แม่ทำ แม่บอกว่ามันคือความฝันครั้งใหม่ แต่ในแววตาแม่ มีอะไรบางอย่างที่ผมไม่เคยเห็น มันเหมือนความมุ่งมั่นปนความเหนื่อยล้า
กลิ่นหอมที่ชวนสงสัย
นานวันเข้า บ้านเราก็มีรถคันใหญ่ขึ้น มีคนแปลกหน้าเข้ามาหาแม่บ่อยขึ้น แม่แต่งตัวสวยขึ้น แต่รอยยิ้มของแม่ดูเหมือนจะบางลง กลิ่นครีมจากห้องหลังบ้านไม่ได้หอมหวานเหมือนเดิม มันมีกลิ่นสังเคราะห์ กลิ่นสารเคมีที่แรงขึ้น ผมเคยแอบเห็นแม่โยนถุงอะไรบางอย่างทิ้ง ถุงนั้นมีรูปหัวกะโหลกเล็กๆ ผมถามแม่ว่าคืออะไร แม่บอกว่า "แค่ของเก่าที่ไม่ได้ใช้แล้ว" แต่ทำไมแม่ต้องถอนหายใจยาวขนาดนั้น เวลาที่แม่กำลัง รับผลิตครีม เยอะๆ แม่ดูเหมือนไม่ใช่แม่คนเดิมอีกต่อไป แม่ดูแข็งกร้าวขึ้น เวลามีคนมาต่อว่าเรื่องสินค้า แม่จะเสียงดังใส่พวกเขาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ความเงาในขวดใส
ธุรกิจของแม่ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ มีโรงงานเล็กๆ ที่แม่สร้างเพิ่ม มีพนักงานเยอะแยะไปหมด ผมเห็นขวดครีมสวยๆ วางเรียงเต็มไปหมด แวววาวเหมือนมีแสงอยู่ในนั้น แต่ทุกครั้งที่ผมมองเข้าไป มันกลับสะท้อนเงาของแม่ที่ดูซีดเซียวและเหนื่อยล้า แม่แทบไม่มีเวลาเล่นกับผมเลย แม่บอกว่าต้องสู้ ต้องแข่งกับคู่แข่งคนนั้น คนนี้ ต้องทำให้ดีที่สุด ผมเคยได้ยินแม่คุยโทรศัพท์เสียงเครียดๆ เรื่อง "ลดต้นทุน" เรื่อง "ส่วนผสมลับ" และเรื่อง "ทางเลือกที่ไม่มีวันหวนกลับ" คำว่า "ไม่มีวันหวนกลับ" มันดังก้องอยู่ในหัวผมเสมอ เหมือนกับว่ามีบางสิ่งที่เราได้เสียไปแล้ว และจะไม่ได้มันคืน
อาณาจักรที่ก่อร่างจากเงามืด
วันนี้แม่เป็นเจ้าของอาณาจักร รับผลิตครีม ที่ยิ่งใหญ่ ทุกคนรู้จักชื่อของแม่ แต่ผมกลับรู้สึกเหงาแปลกๆ ห้องหลังบ้านที่เคยเป็นจุดเริ่มต้น ตอนนี้ถูกรื้อทิ้งไปแล้ว แทนที่ด้วยโกดังใหญ่โต กลิ่นครีมที่เคยหอมอบอวลในความทรงจำของผม ตอนนี้มันเจือปนไปด้วยกลิ่นของเงินทอง ความทะเยอทะยาน และความลับบางอย่างที่ผมไม่อาจเข้าใจได้ แม้ว่าเราจะมีทุกอย่างที่เคยฝัน แต่บางที การได้ทุกอย่างมา มันอาจจะต้องแลกกับอะไรบางอย่างที่สำคัญกว่า ที่ผมในวัยเด็กยังไม่รู้ว่าคืออะไร
บทสรุป
อาณาจักรของแม่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า แต่ผมยังคงมองหาแม่คนเดิม แม่ที่เคยเล่านิทานก่อนนอน แม่ที่เคยหัวเราะเสียงดังตอนผมเลอะเทอะไปทั้งตัว เส้นทางที่แม่เลือกเดินในการ รับผลิตครีม อาจจะนำพาทุกสิ่งมาให้เรา แต่สำหรับเด็กน้อยคนนี้ ผมแค่หวังว่าสักวัน กลิ่นครีมจะกลับมาหอมหวานและไร้เดียงสาเหมือนวันแรกที่ผมได้กลิ่นมันอีกครั้งหนึ่ง
